ആലുവ-മൂന്നാർ രാജപാത വെറുമൊരു റോഡല്ല. അതൊരു ഓർമ്മയാണ്, ഒരു കഥയാണ്, ചരിത്രം ബാക്കിവെച്ച ഒരു മുറിവാണ്.

ധ്രുവരാജ് സുഭാഷ്ചന്ദ്രൻ

ഇന്നത്തെ ഹൈവേകളും, തേയിലത്തോട്ടങ്ങളും, വിനോദസഞ്ചാരികളുടെ തിരക്കുമൊക്കെ ഉണ്ടാകുന്നതിന് വളരെ മുമ്പ്, മലബാർ തീരത്തെയും തമിഴ്നാടിനെയും തമ്മിൽ ബന്ധിപ്പിച്ചിരുന്ന ഒരു പഴയ പാതയായിരുന്നു ആലുവ- മൂന്നാർ രാജപാത.

കേരള തീരത്തെ പുരാതന തുറമുഖമായ മുസിരിസിനെയും പാണ്ട്യ രാജവംശത്തിന്റെ പ്രധാന കേന്ദ്രമായ മധുരയെയും തമ്മിൽ ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന ഒരു വ്യാപാരപാതയായാണ് ചരിത്രം ഇതിനെ വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത്.

ഈ ദുർഘടമായ മലയോര പാതയിലൂടെ സുഗന്ധവ്യഞ്ജനങ്ങൾ, വനവിഭവങ്ങൾ, തുണിത്തരങ്ങൾ, ആളുകൾ, ആശയങ്ങൾ, സംസ്കാരം ഒക്കെ കടന്നുപോയി. ഇന്നത്തെ അർത്ഥത്തിൽ ഇതൊരു വെറും റോഡ് മാത്രമായിരുന്നില്ല. പശ്ചിമഘട്ടത്തിന് കുറുകെയുള്ള ഒരു സാംസ്കാരിക ഇടനാഴിയായിരുന്നു ഈ പാത.

പിന്നീട്, ബ്രിട്ടീഷുകാരുടെ കാലത്ത്, ഈ പഴയ പാതയ്ക്ക് പുതിയൊരു സാമ്പത്തിക ലക്ഷ്യം കൈവന്നു. മൂന്നാറിലെ തേയിലത്തോട്ടങ്ങൾ വികസിച്ചപ്പോൾ, തീരപ്രദേശത്തേക്ക് എളുപ്പത്തിൽ എത്താൻ കഴിയുന്ന ഒരു ചെറിയ വഴിയുടെ ആവശ്യകത വലുതായി. ഹൈറേഞ്ചിൽ നിന്നുള്ള തേയിലയും മറ്റ് സാധനങ്ങളും വേഗത്തിൽ കൊച്ചിയിലെ തുറമുഖത്ത് എത്തിക്കണമായിരുന്നു.

മലകളെയും സമതലങ്ങളെയും തമ്മിൽ ബന്ധിപ്പിക്കാൻ ഈ പഴയ വഴി സഹായിച്ചു, ആ കാലത്ത് അത് ആവശ്യവുമായിരുന്നു. കാളവണ്ടികളും, വളർത്തു മൃഗങ്ങളും, പഴയകാല വാഹനങ്ങളുമൊക്കെ മെല്ലെ പോയിരുന്ന ഒരു വഴിയായിരുന്നു അത്. തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ മറ്റൊരു നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആവശ്യങ്ങളാണ് ആ വഴി നിറവേറ്റിയത്.

ഇന്നും ഈ റോഡിനോടുള്ള താല്പര്യം എന്തുകൊണ്ടാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടില്ല. മൂന്നാർ, സൗത്ത് തമിഴ്നാട്, ഹൈറേഞ്ച്, കൊച്ചി എന്നിവയ്ക്കിടയിലുള്ള ഒരു എളുപ്പവഴി വലിയ ഉപകാരമാണെന്ന് തോന്നും. ദൂരം കുറയ്ക്കാം, സമയം ലാഭിക്കാം, മാർക്കറ്റുകളിൽ എളുപ്പത്തിൽ സാധനങ്ങൾ എത്തിക്കാം, ടൂറിസത്തിനും ഗുണം ചെയ്യും.

കർഷകർക്കും കച്ചവടക്കാർക്കും വണ്ടിക്കാർക്കും നാട്ടുകാർക്കുമൊന്നും ഇതൊരു വെറും സങ്കല്പമല്ല. യാത്രാസൗകര്യം കൂടുമ്പോൾ സ്ഥലത്തിന്റെ മൂല്യം വർദ്ധിക്കും, വേഗത്തിൽ ആശുപത്രിയിൽ എത്താം, സാധനങ്ങൾ എളുപ്പത്തിൽ കൊണ്ടുപോകാം, മാങ്കുളം പോലെയുള്ള സ്ഥലങ്ങളിലേക്ക് കൂടുതൽ ആളുകൾ വരും.

വികസനം തങ്ങളിലേക്ക് ശരിയായ രീതിയിൽ എത്തിയിട്ടില്ല എന്ന് പലരും ആത്മാർത്ഥമായി വിശ്വസിക്കുന്നതുകൊണ്ടാണ് മതനേതാക്കളും കർഷക സംഘടനകളുമൊക്കെ ഈ ആവശ്യങ്ങൾ ഉന്നയിക്കുന്നത്.

അതുകൊണ്ട്, ഈ ആവശ്യം വെറുതെ തള്ളിക്കളയാൻ പറ്റുന്ന ഒന്നല്ല. ഈ ആവശ്യത്തിന് ഒരു ചരിത്രമുണ്ട്. അതിനൊരു സാമ്പത്തിക യുക്തിയുണ്ട്. വലിയൊരു വൈകാരിക തലവുമുണ്ട്.

ഈ റോഡ് പണ്ട് പ്രധാനമായിരുന്നോ എന്നതല്ല ഇവിടുത്തെ യഥാർത്ഥ ചോദ്യം. തീർച്ചയായും ഒരു കാലത്തു പ്രധാനമായിരുന്നു. എന്നാൽ ഈ പ്രത്യേക റോഡ്, ഈ പ്രത്യേക കാട്ടിലൂടെ, ഈ നൂറ്റാണ്ടിൽ വീണ്ടും തുറക്കുന്നത് ബുദ്ധിയാണോ എന്നതാണ് യഥാർത്ഥ ചോദ്യം.അവിടെയാണ് നമ്മൾ വളരെ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടത്.

പഴയ രാജപാത ഇപ്പോൾ വെറുമൊരു ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട റോഡ് മാത്രമല്ല. കഴിഞ്ഞ നൂറു വർഷങ്ങൾകൊണ്ട്, കാട് അതിനെ തിരിച്ചുപിടിച്ചു കഴിഞ്ഞു. പണ്ടൊരു ഇടുങ്ങിയ വണ്ടിച്ചാലായിരുന്ന ആ വഴി ഇപ്പോൾ ജീവിക്കുന്ന ഒരു ആവാസവ്യവസ്ഥയുടെ ഭാഗമാണ്.

പൂയംകുട്ടി വനങ്ങൾ വെറും ശൂന്യമായ സ്ഥലമല്ല. നിത്യഹരിത വനങ്ങളും, വളരെ പെട്ടെന്ന് നാശം സംഭവിക്കാവുന്ന നദീവ്യവസ്ഥകളും, എൻഡെമിക് ആയ സസ്യങ്ങളും, ഉരഗങ്ങളും, പക്ഷികളും, മൃഗങ്ങളും, ആനകളുടെ പ്രധാന സഞ്ചാരപഥങ്ങളുമൊക്കെയുള്ള പശ്ചിമഘട്ടത്തിലെ ഏറ്റവും സെൻസിറ്റീവായ കാടുകളിൽ ഒന്നാണത്.

ഈ വഴി വീണ്ടും തുറക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് കെ.എഫ്.ആർ.ഐമുമ്പ് പഠനം നടത്തുകയും, അതിനെതിരെ ശക്തമായ മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുകയും ചെയ്തിരുന്നു. അവരുടെ ആശങ്ക വെറുമൊരു വൈകാരിക പ്രതികരണമായിരുന്നില്ല. അത് സയൻസ് ആയിരുന്നു.

ഈ വഴി തുറന്നാൽ, ഏതാണ്ട് 400 ചതുരശ്ര കിലോമീറ്റർ വരുന്ന തുടർച്ചയായ വനപ്രദേശം രണ്ടായി മുറിഞ്ഞുപോകുമെന്നായിരുന്നു ആ മുന്നറിയിപ്പ്. അതൊരു ചെറിയ ബുദ്ധിമുട്ടല്ല. ജീവിക്കുന്ന ഒരു പ്രകൃതിയെ വെട്ടിമുറിക്കുന്നതിന് തുല്യമാണത്.

പശ്ചിമഘട്ടത്തിലെ റോഡുകൾ എത്രമാത്രം വന്യജീവികളെ കൊല്ലുന്നുണ്ടെന്ന് സാക്കോണും (SACON) മറ്റ് ഗവേഷകരും കാണിച്ചുതന്നിട്ടുണ്ട്. തവളകളും പാമ്പുകളും മറ്റ് ഉരഗങ്ങളുമാണ് ഇതിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ഇരകളാകുന്നത്.

തവളകൾക്കും പാമ്പുകൾക്കും ചെറിയ മൃഗങ്ങൾക്കും എണ്ണമറ്റ പ്രാണികൾക്കുമൊന്നും ട്രാഫിക് എന്താണെന്ന് അറിയില്ലല്ലോ. അവരെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം റോഡ് എന്നത് വികസനമല്ല. അവരുടെ ആവാസവ്യവസ്ഥയ്ക്ക് നടുവിലൂടെ പോകുന്ന ചൂടുള്ള, തുറന്ന, അപകടകരമായ ഒരു തടസ്സമാണത്. നനവാർന്ന നിത്യഹരിത വനത്തിലൂടെയുള്ള ഒരു റോഡ് അവയുടെ സ്ഥിരമായ ഒരു മരണരേഖയായി മാറാം.

ഇതൊക്കെ നമ്മൾ കാണുന്ന കാര്യങ്ങൾ മാത്രം.

വണ്ടികയറി മാത്രമല്ല റോഡുകൾ മൃഗങ്ങളെ കൊല്ലുന്നത്. അവ കാടിനെ വിഭജിക്കുന്നു. റോഡുകൾ വഴി ശബ്ദവും വെളിച്ചവും മാലിന്യങ്ങളും കാട്ടിലെത്തുന്നു. അധിനിവേശ സസ്യങ്ങൾ വളരുന്നു. വേട്ടയാടാനും, അനധികൃതമായി മരം വെട്ടാനും, ഭൂമി കയ്യേറാനും, യാതൊരു നിയന്ത്രണവുമില്ലാത്ത ടൂറിസത്തിനുമൊക്കെ ഇത് വഴിയൊരുക്കും.

കാട്ടിലൂടെയുള്ള ഒരു റോഡ് വെറുമൊരു റോഡായി മാത്രം നിൽക്കാറില്ല. അതൊരു തുറന്നു കൊടുക്കലാണ്. പിന്നെ കടകൾ വരും, റിസോർട്ടുകൾ, പാർക്കിംഗ് സ്ഥലങ്ങൾ, റോഡ് വീതികൂട്ടാനുള്ള ആവശ്യങ്ങൾ, രാത്രിയാത്രകൾ, രാഷ്ട്രീയ സമ്മർദ്ദങ്ങൾ, അങ്ങനെ പല ചെറിയ “അഡ്ജസ്റ്റ്മെന്റുകളും” വരും. കാട് ഒറ്റദിവസം കൊണ്ട് ഇല്ലാതാകില്ല. അത് പതുക്കെപ്പതുക്കെ ഇല്ലാതാക്കപ്പെടുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.

ഇതിൽ ആനകളുടെ കാര്യം കുറച്ചുകൂടി ഗൗരവമുള്ളതാണ്...

ഈ പ്രദേശം ആനകളുടെ സഞ്ചാരപഥങ്ങളും മനുഷ്യ-മൃഗ സംഘർഷം നടക്കുന്ന മേഖലകളുമാണ്. ആനത്താരകൾക്ക് തടസ്സം വരുമ്പോൾ ആനകൾ ഇല്ലാതാകുന്നില്ല. അവ വേറെ വഴിക്ക് പോകും. അവ കൃഷിയിടങ്ങളിൽ ഇറങ്ങും. ജനവാസ കേന്ദ്രങ്ങളിലൂടെ നടക്കും. വേലികൾ പൊളിക്കും. അവയ്ക്ക് സ്ട്രെസ്സ് കൂടും, പെരുമാറ്റം പ്രവചിക്കാൻ പറ്റാതാകും, മനുഷ്യരുമായി കൂടുതൽ സംഘർഷങ്ങൾ ഉണ്ടാകും.

അപ്പോൾ, റോഡ് വരുമ്പോൾ ഗുണമുണ്ടാകും എന്ന് നമ്മൾ പറയുന്ന അതേ കർഷകർ തന്നെയാകും പിന്നീട് കൃഷിനാശവും സ്വത്ത് നാശവും ഭയവും, എന്തിന്, മരണവും ഒക്കെയായി ഏറ്റവും കൂടുതൽ ദുരിതമനുഭവിക്കാൻ പോകുന്നത്.

നമ്മൾ ഒരു കാര്യം വ്യക്തമായി മനസ്സിലാക്കണം: കാട്ടിലൂടെ കൂടുതൽ റോഡുകൾ വെട്ടിയതുകൊണ്ട് മനുഷ്യനും മൃഗങ്ങളും തമ്മിലുള്ള പ്രശ്നങ്ങൾ തീരില്ല. പലപ്പോഴും, അത്തരം കാര്യങ്ങൾ ഈ പ്രശ്നം കൂടുതൽ വഷളാക്കുകയേ ഉള്ളൂ.

ഇന്നത്തെ റോഡിനെ 1924-ലെ റോഡുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുന്നതിൽ അപകടകരമായ ഒരു തെറ്റിദ്ധാരണ കൂടിയുണ്ട്. പഴയ റോഡിലൂടെ കാളവണ്ടികളും വളർത്തു മൃഗങ്ങളും വളരെ കുറച്ചു വണ്ടികളും മാത്രമേ പോയിരുന്നുള്ളൂ. ഇന്ന് ഈ വഴി തുറന്നാൽ അതൊരു പഴയകാല ഓർമ്മകളുള്ള വഴി മാത്രമായിരിക്കില്ല.

കാറുകളും ജീപ്പുകളും ബസ്സുകളും ലോറികളും ടൂറിസ്റ്റ് വാനുകളും ഓഫ്-റോഡ് വാഹനങ്ങളും സാധനങ്ങൾ കൊണ്ടുപോകുന്ന വണ്ടികളും ചിലപ്പോൾ വലിയ മെഷീനുകൾ പോലുമൊക്കെ പോകുന്ന വഴിയാകും ഇത്. ഇന്നത്തെ വാഹനങ്ങൾ വേഗതയുള്ളവയാണ്, ഭാരം കൂടുതലാണ്, വലിയ ശബ്ദവും വെളിച്ചവുമൊക്കെയുള്ളവയാണ്, എണ്ണവും വളരെ കൂടുതലാണ്.

നൂറു വർഷം മുമ്പ് കാടിനുണ്ടായ ആഘാതവുമായി ഇതിനെ താരതമ്യം ചെയ്യാൻ പോലുമാകില്ല.
ബ്രിട്ടീഷുകാരുടെ കാലത്തെ ചെറിയൊരു വണ്ടിച്ചാലും ഇന്നത്തെ മോഡേൺ മോട്ടോർ റോഡും ഒന്നല്ല. “പണ്ടവിടെ ഒരു റോഡ് ഉണ്ടായിരുന്നു” എന്നത് ഇന്ന് അത് വീണ്ടും തുറക്കാനുള്ള ഒരു കാരണമാവണം എന്നില്ല.

ഭൂപ്രകൃതി

ഇവിടുത്തെ ഭൂപ്രകൃതിയും സുരക്ഷിതമൊന്നുമല്ല. കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനം കനത്ത മഴയെ കൂടുതൽ അപകടകരമാക്കിയിട്ടുണ്ട്. ശക്തമായ മഴയും, മലയിടിക്കലും, ക്വാറികളും, റോഡ് വീതികൂട്ടലുമൊക്കെ മലയോര റോഡുകളെ എങ്ങനെ ദുരന്തഭൂമിയാക്കുന്നുവെന്ന് കേരളം പലതവണ കണ്ടതാണ്.

1924-ലെ വെള്ളപ്പൊക്കം ഈ പ്രദേശത്തിന്റെ അപകടസാധ്യത എത്രത്തോളമുണ്ടെന്ന് കാണിച്ചുതന്നതാണ്. ആ വെള്ളപ്പൊക്കം റോഡിന് കേടുപാടുകൾ വരുത്തുക മാത്രമല്ല ചെയ്തത്. അത് ആ ഭൂപ്രകൃതിയെ തന്നെ മാറ്റിമറിച്ചു. കരിന്തിരി മല ഇടിഞ്ഞുവീണു. റോഡിന്റെ പല ഭാഗങ്ങളും ഇല്ലാതായി. പാലങ്ങൾ തകർന്നു. നാശനഷ്ടങ്ങൾ എത്ര വലുതായിരുന്നെന്നാൽ, പഴയ ആ വഴി ഉപേക്ഷിച്ചിട്ട് നേര്യമംഗലം, അടിമാലി, പള്ളിവാസൽ വഴി പുതിയൊരു വഴി അവർക്ക് കണ്ടെത്തേണ്ടി വന്നു.

ആ തീരുമാനം വെറുതെയെടുത്തതല്ല. ആ ഭൂമിയുടെ അവസ്ഥ മനസ്സിലാക്കിയതുകൊണ്ടാണത്.

ഈ ദുർബലമായ ഭൂപ്രകൃതിയിലൂടെ വീണ്ടും ഒരു റോഡ് നിർമ്മിക്കുക എന്നാൽ നിരന്തരമുള്ള ഉരുൾപൊട്ടലുകളെയും മണ്ണൊലിപ്പിനെയും വലിയ ചിലവുള്ള അറ്റകുറ്റപ്പണികളെയും ക്ഷണിച്ചുവരുത്തുക എന്നാണ് അർത്ഥം. ഒരു മല നമ്മൾക്ക് മുന്നറിയിപ്പ് തന്നുകഴിഞ്ഞാൽ, അത് ശ്രദ്ധിക്കുന്നതാണ് ബുദ്ധി.

ടൂറിസം

ഈ റോഡ് മാങ്കുളത്തെ ടൂറിസത്തിന് വലിയ കുതിപ്പേകുമെന്ന് ഇതിനെ അനുകൂലിക്കുന്നവർ പലപ്പോഴും പറയാറുണ്ട്. ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ അത് കേൾക്കുമ്പോൾ ശരിയായി തോന്നും. പക്ഷേ അവിടെയാണ് ഈ വാദം സ്വയം പരാജയപ്പെടുന്നത്.

മാങ്കുളത്തിന്റെ സൗന്ദര്യം അവിടുത്തെ ആ വന്യതയിലാണ്. വണ്ടികളുടെ ഹോണടിയും പ്ലാസ്റ്റിക് മാലിന്യങ്ങളും വഴിയോരക്കടകളും ട്രാഫിക് ബ്ലോക്കുകളുമൊക്കെയുള്ള മറ്റൊരു തിരക്കേറിയ ഹിൽ സ്റ്റേഷൻ അല്ലാത്തതുകൊണ്ടാണ് ആളുകൾ അങ്ങോട്ട് പോകുന്നത്.

ആനകൾ ഇപ്പോഴും വരുന്നതുകൊണ്ടാണ് ആനക്കുളം ഇത്ര പ്രശസ്തമായത്. അവിടുത്തെ കാടുകളും വെള്ളച്ചാട്ടങ്ങളും അരുവികളും ശാന്തമായ താഴ്‌വരകളുമാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ മാങ്കുളത്തിന്റെ സമ്പത്ത്. വൻതോതിലുള്ള ട്രാഫിക് ആ നിശബ്ദതയെ തകർക്കുകയും, ആനകളുടെ സഞ്ചാരത്തെ ശല്യപ്പെടുത്തുകയും, അരുവികളെ മലിനമാക്കുകയും, ആ കാടിനെ വെറുമൊരു യാത്രാവഴിയാക്കി മാറ്റുകയും ചെയ്താൽ, ടൂറിസം കുറച്ചുകാലത്തേക്ക് കൂടിയേക്കാം, പക്ഷേ പിന്നീട് അതിന്റെ ഗുണനിലവാരം കുറയും.

പിന്നെ അവിടെ ബാക്കിയാകുന്നത് ഇക്കോടൂറിസം ആയിരിക്കില്ല. ആളുകൾ എന്താണോ കാണാൻ വന്നത്, അതൊക്കെ പതിയെപ്പതിയെ ഇല്ലാതാകുന്ന, അമിതമായി ഉപയോഗിച്ച് തീർത്ത മറ്റൊരു സ്ഥലം മാത്രമായി മാറും അത്.

സ്വന്തം അടിത്തറ തന്നെ തകർക്കുന്ന വികസനം വികസനമല്ല. അത് വെറും താല്ക്കാലികമായ ചൂഷണം മാത്രമാണ്.

ഇതിനർത്ഥം ജനങ്ങൾക്ക് റോഡും ആശുപത്രിയും സ്കൂളും മാർക്കറ്റും ടൂറിസവുമൊന്നും നിഷേധിക്കണം എന്നല്ല. കാടിന് വേണ്ടി സാധാരണക്കാർ കഷ്ടപ്പെടണം എന്ന് പറയുന്നതല്ല ഇതിനൊരു പരിഹാരം.

നിലവിലുള്ളതും ഉപയോഗത്തിലുള്ളതുമായ വഴികളിലൂടെ യാത്രാസൗകര്യം കൂട്ടുക, നേര്യമംഗലം-അടിമാലി-മൂന്നാർ കോറിഡോർ കൂടുതൽ മെച്ചപ്പെടുത്തുക, യഥാർത്ഥത്തിൽ ജനവാസമുള്ള പ്രദേശങ്ങളെ തമ്മിൽ ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന സുരക്ഷിതമായ മറ്റു വഴികൾ വികസിപ്പിക്കുക, കർഷകരെ ശരിയായ രീതിയിൽ സഹായിക്കുക, വന്യമൃഗങ്ങൾ വരുത്തുന്ന നാശനഷ്ടങ്ങൾക്ക് കൃത്യമായ നഷ്ടപരിഹാരം നൽകുക, ടൂറിസം നിയന്ത്രിക്കുക, കാടിന്റെ ഹൃദയഭാഗത്തുകൂടി വഴി വെട്ടാതെ തന്നെ അത്യാവശ്യഘട്ടങ്ങളിൽ പെട്ടെന്ന് എത്താനുള്ള യാത്രാസൗകര്യങ്ങൾ ഒരുക്കുക എന്നതാണ് ശരിയായ പരിഹാരം.

കാടിനെ നശിപ്പിക്കാതെ ആളുകളെ തമ്മിൽ ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന റോഡാണ് യഥാർത്ഥ വികസനം. പുതിയ ഉരുൾപൊട്ടലുകൾക്കും ആനകളുടെ ശല്യം കൂടാനും വന്യജീവികളുടെ മരണത്തിനും കാട് സ്ഥിരമായി ഇല്ലാതാകാനും കാരണമാകുന്ന ഒരു റോഡ് നമ്മൾ ചെയ്യുന്ന, ഒരിക്കലും തിരുത്താനാവാത്ത ഒരു തെറ്റായിരിക്കും.

രാജപാത ഓർമ്മിക്കപ്പെടേണ്ടത് തന്നെയാണ്. അതിന് ചരിത്രപരമായ പ്രാധാന്യം കിട്ടേണ്ടതുണ്ട്. കേരളത്തിന്റെ ഗതാഗത, വാണിജ്യ, തോട്ടം ചരിത്രത്തിന്റെ ഭാഗമായി അതിനെപ്പറ്റി പഠിക്കാനും രേഖപ്പെടുത്താനും മാപ്പ് ചെയ്യാനും സംരക്ഷിക്കാനും കഴിയും.

പക്ഷേ എല്ലാ ചരിത്ര പാതകളും ഇന്നത്തെ ഹൈവേകൾ ആകണമെന്നില്ല. ചില റോഡുകൾ ചരിത്രത്തിന്റെ ഭാഗമായിത്തന്നെ നിൽക്കുന്നതാണ് നല്ലത്. ചില പ്രകൃതിദൃശ്യങ്ങളെ അത് സുഖപ്പെടുത്തിയ കാടിന് തന്നെ വിട്ടുകൊടുക്കണം.

നമ്മൾ ഭൂതകാലത്തെ ബഹുമാനിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നതല്ല ഇവിടുത്തെ ചോദ്യം. നമ്മൾ തീർച്ചയായും ബഹുമാനിക്കുന്നുണ്ട്.

ഒരു ഷോർട്ട്കട്ടിന് വേണ്ടി ഭാവി തന്നെ ഇല്ലാതാക്കാൻ നമ്മൾ തയ്യാറാണോ എന്നതാണ് ചോദ്യം.

ആലുവ-മൂന്നാർ രാജപാത തുറന്നാൽ മാപ്പിലെ ദൂരം കുറഞ്ഞേക്കാം. പക്ഷേ അത് ഭൂമിയിൽ ദുരന്തങ്ങൾ കൂട്ടാൻ സാധ്യതയുണ്ട്. വാഹനങ്ങളുടെ യാത്രാസമയം കുറഞ്ഞേക്കാം, പക്ഷേ കർഷകരുടെ പ്രതിസന്ധികൾ കൂടിയേക്കാം. കുറച്ച് വർഷത്തേക്ക് ടൂറിസ്റ്റുകൾ വന്നേക്കാം, പക്ഷേ ആ ടൂറിസം നിലനിൽക്കുന്ന കാടിനെത്തന്നെ അത് നശിപ്പിച്ചേക്കാം. ഇന്ന് നോക്കുമ്പോൾ അതൊരു വികസനമായി തോന്നിയേക്കാം, പക്ഷേ നാളെ അതൊരു വലിയ പരിസ്ഥിതി-മാനുഷിക ദുരന്തമായി മാറിയേക്കാം.

“ഇതൊന്നും അവർക്ക് അന്ന് മനസ്സിലായില്ലേ?” എന്ന് വരുംതലമുറ ചോദിക്കുന്ന മറ്റൊരു തീരുമാനം കേരളത്തിന് ഇനി ആവശ്യമില്ല.

നമുക്ക് മുന്നിൽ ചരിത്രമുണ്ട്. ശാസ്ത്രമുണ്ട്. ഈ ഭൂമി തന്നെ തരുന്ന മുന്നറിയിപ്പുകളുണ്ട്.
ഈ റോഡ് അടഞ്ഞുതന്നെ കിടക്കുന്നതായിരിക്കും ഈ നാട്ടിലെ മനുഷ്യർക്ക് നല്ലത്.